Published by Peter on February 9, 2004
in Uncategorized.
Later dan, als ze me vraagt,
wie is nu toch die vrouw
(ze heeft het over jou)
die je zo in je hart draagt.
Dan zeg ik, ieder leeft in perioden,
en zij, dat was mijn rode.
Diep rode passie, die ons heeft verslind,
Liefde die ons voortstuwde en deed zweven
Wachtend op groen om eindelijk door te gaan met leven
Rood bloedend hart dat niet genoeg werd bemind.
En dan verzin ik voor haar een kleinigheid,
als ze wil weten wat voor kleur zij heeft.
Blauw, schat, zoals je ogen, of nee, groen van al wat leeft.
En denk ik in mezelf: welke kleur heeft spijt?
Popularity: 6% [?]
Je haar je haar
zwart van lawinezwaar
vervalt in vlinderlust
rust op mijn luie buik
je mond je vingers vaag
je tong je tanden
verrukkelijk je handen
verkennen vlugger sluik
Steeds weer je welig haar
streelt lenig langs
legt waaiers klaar
mijn lichaamslijf beschrijft
sacrale warreltaal
in traag en transcendent
blijft sacrament strak
van verlangen naar
Je tong je tong zingt zacht
genot trekt tintelvacht
het vuur in heidestruik
heet breekt mijn buik
die vloeit lawine loeit
van sneeuw die rooft
schreeuwzwart je haar
smelt koud dan dooft
Popularity: 4% [?]
Recente reacties