De dingen hebben soms eenzelfde naam:
Een lichte kus, elkaar verwilderd bijten,
Zacht mokken, blindelings met huisraad smijten,
Vreemd, het valt alles onder liefde saam.
Wie liefheeft en daar langzaam aan gewent,
Ontdekt verbijsterd achter maan en rozen
Het kleine tijdperk van twee tomelozen,
Waar men om de beurten tart en temt.
Eerst zacht van zin, later snel uitgestoeid,
Elkander prikkelen, dan ronduit haten,
En ouder wordend: zacht weer, en vermoeid.
Zò gaat het ons, misschien in milder mate…
Twee slingerplanten in één wilde groei,
Die ondanks alles elkaar niet verlaten.
Popularity: 46% [?]
Mooi…
super gedicht en ik gebruik het als nick op msn 
ik herken er mezelf in
Dit gedicht is van Max Dendermonde, dus ik begrijp dat “Rob H Vermeer” niet.
Waar men om de beurten tart en temt (dit loopt toch voor geen meter!).
moet dat niet zijn:
Waar men elkaar om beurten tart en temt ???
Met vr. groet, hans vles.
Rob H. Vermeer?
Naadloos gejat van iemand anders, zal hij bedoelen.
Ik kan er slecht tegen plagiaat, en het is vooral zo dom.
Welke poëzieliefhebber kent dit prachtige gedicht van Max Dendermonde niet?
wat een naaistreek joh
Dit gedicht van Max Dendermonde is door de ambtenaar van de burgelijke stand gebruikt als “ons” huwelijksgedicht (dec. 1984) en heeft ons altijd als een soort van leidraad door ons huwelijkse leven gestuurd. Een prachtig gedicht.