Archive for June, 2004

Bij het doodsbed van een kind (Willem Elsschot)

Published by Peter on June 14, 2004 in Uncategorized. 6 Comments

De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en ‘t huis is overeind gebleven.

Maar al ‘t geklaag en dof gesnik,
zelfs onder ‘t troostend koffiedrinken,
het kon uw stem niet op doen klinken,
noch licht ontsteken in uw blik.

Gij zult wel nimmermeer ontwaken,
want gij bleef roerloos toen de trap
zo kraakte bij de stille stap
des mans, die kwam om toe te maken.

Ziet, lieve mensen, ‘t is volbracht,
Wat gaan wij doen? Wij konden bidden,
dan blijf ik nog wat in uw midden,
gij krijgt toch wel geen slaap vannacht.

En heeft een uwer een ervaren
en hooggeleerd en vruchtbaar brein:
hij zegge mij of ‘t waar kan zijn
dat haar de wormen zullen sparen.

Popularity: 12% [?]

Wit (Gil vander Heyden)

Published by Peter on June 6, 2004 in Uncategorized. 3 Comments

Je brief gekregen
een beetje kapot
van het stukje wit
tussen twee zinnen.

Hier stokte je stem
begaf je adem
zat ik naast je.

Het mooiste in je brief
is het stukje zwijgen
tussen twee zinnen.

Popularity: 9% [?]

Sonnet XC (Pablo Neruda)

Published by Peter on June 2, 2004 in Pablo Neruda. 1 Comment

Ik dacht dat ik doodging en rilde van doodskou,
van wat ik doorleefd had bleef jij alleen over,
jouw mond die op aarde mijn dag en mijn nacht was
en jouw huid republiek door mij kussen gesticht.

Op dat moment werden de boeken voltooid,
vriendschap en onverpoosd opgehoopte rijkdom,
de doorschijnende woning, die wij beiden bouwden,
niets nog bestond er, niets dan jouw ogen.

Want de liefde, wanneer het leven ons voortjaagt,
is slechts een hogere golf tussen de golven,
maar ach, wanneer de dood voor de deur staat

rest alleen jouw blik tegen zoveel leegte,
alleen jouw helderheid tegen het niet-zijn,
alleen jouw liefde sluit de duisternis buiten.

Popularity: 7% [?]

Mocht je me vergeten (Pablo Neruda)

Published by Peter on June 1, 2004 in Pablo Neruda. 33 Comments

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

Popularity: 31% [?]