De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en ‘t huis is overeind gebleven.
Maar al ‘t geklaag en dof gesnik,
zelfs onder ‘t troostend koffiedrinken,
het kon uw stem niet op doen klinken,
noch licht ontsteken in uw blik.
Gij zult wel nimmermeer ontwaken,
want gij bleef roerloos toen de trap
zo kraakte bij de stille stap
des mans, die kwam om toe te maken.
Ziet, lieve mensen, ‘t is volbracht,
Wat gaan wij doen? Wij konden bidden,
dan blijf ik nog wat in uw midden,
gij krijgt toch wel geen slaap vannacht.
En heeft een uwer een ervaren
en hooggeleerd en vruchtbaar brein:
hij zegge mij of ‘t waar kan zijn
dat haar de wormen zullen sparen.
Popularity: 12% [?]
Ben je nieuw hier? Je kan de nieuwe gedichten ontvangen door je in te schrijven via de RSS feed of
via email.
Bedankt voor je bezoek en geniet van de gedichten!
Heb ‘k ooit ‘ns tijdens de les Nederlands gelezen bij gedichten over de dood.
Blijft ‘n mooi gedicht.
Mooi gedicht… [ snik]
Geniaal..
Het is me wat, het sterven van een kind, nog te jong om te weten wat het leven te bieden heeft.
Altijd pijnlijk, middenin, het alles wat je zelf beleeft.
Afscheid nemen kan je niet
verder leven evenmin
omdat je zelf wil sterven van verdriet
daar niets nog blijdschap geeft noch zin.
Het gedicht is geschreven in 1908 te Rotterdam.
Volgend jaar dus 100 jaar oud.
het betreft een nichtje van hem, eerstgeboren dochter van zijn zuster
Louise de Ridder.
Het heette Yvonne en is maar enkele dagen oud geworden.
Migena,
Mijn nichtje,
ze is maar vijf jaar en drie maanden geworden.
Bovenstaand gedicht vertelt het.
verschrikkelijk.