Published by Peter on July 9, 2004
in Uncategorized.
Ons huis, mijn thuis, het voelt koud en leeg aan,
Jouw raam, je zetel, het lijkt allemaal zo kwetsbaar.
Jouw klok, liet stilletjes maar gewild haar hartslag dood gaan,
Jij ging … ik bleef, jij besliste maar ik was nog niet klaar.
Daar staat jouw zetel, het was zo aan jouw lichaam gehecht,
Ik vlij me op de grond, mijn arm rust op jouw leuning, een vertrouwde beweging.
Deze zetel is de mijne tot mijn dood, had je zo vaak gezecht,
Doch de dood was het niet dat jullie scheidde, hij stierf pas toen jij ging.
Ik sluit mijn ogen, ik richt me op en geef je denkbeeldig een zoen,
Mijn lippen wachtend op een antwoord blijven onaangeroerd.
Ik leg mijn hoofd op je warme schoot en huil zachtjes mijn verdriet,
Mijn wang raakt even het koude leder en nimmer voelde ik me zo beroerd.
Onze eeuwige liefde werd erg vermoeid na vele jaren en heeft ons verlaten,
Ze heeft gestreden voor ons, gevochten voor die beloofde eeuwige trouw.
De liefde moedigde ons aan het nogmaals te proberen, het nogmaals te bepraten,
Maar toen zei jij, “ik ga omdat ik van een ander hou”
Popularity: 8% [?]
Published by Peter on July 8, 2004
in Uncategorized.
Dit is het laatste dat ik voor je schrijf.
Een witte streep getrokken op een blank papier.
Hierbij zal ik het laten. Had je me lief?
Jij zal me niet meer horen, niet meer
horen zeggen dat ik je ooit gemist heb.
Heb ik je ooit gemist. Wat is gemis. Ik week het los,
ik wikkel alle foto’s terug tot negatief.
Ik had je lief, strooi kalk en zilver op je graf.
Het oxydeert, wil van je af. Ik sluit het objektief.
Het was al dicht, nogmaals gedicht.
Popularity: 5% [?]
als ik de deur dan sluit
en luid je naam zwijg,
je huid niet streel maar
huil, een pen je krast,
het stille papier dan krijst
terwijl de trap de touwen hijst
als ik krimp en krampachtig
krom drink van de mist
als ik sterf van gemis
als ik zwerf door mezelf
kom me dan tegen
(Carl De Strycker op Meander)
Popularity: 7% [?]
Published by Peter on July 6, 2004
in Uncategorized.
Zoals twee boten uit elkander glijden
die kangen tijd tezaam gevaren zijn,
laat ons dan zo scheiden. Laten we de pijn
van wrange woorden, als het kan, vermijden.
Jij gaat, je wendt met ongeduld de steven
gespannen koers je naar een andre kust,
herademd, dat ik achter ben gebleven…
Ik vier het anker: ‘k meer de kiel ter rust.
‘t Was schoon zoals wij streefden, eensgezind,
de wind in ‘t zeil, den hemel in de ogen,
de zilte roep van woord en wederwoord…
Een onverhoedse rukwind stuurt je voort,
verder en verder … - ‘k Tuur je na, bewogen:
diierbare boot, vaar wel en … voor den wind!
Popularity: 7% [?]
Published by Peter on July 4, 2004
in Uncategorized.
diep in mijn hart
voel ik de pijn
die door mij heen brandt
de dag verliest haar laatste licht
en dekt mij toe
met een deken van tranen
ik doe m’n ogen dicht
en denk aan jou
zie je gezicht, je ogen
die zich vullen met tranen
geef me de kracht om je
vaarwel te kussen
hoewel ik van je hou
ik denk aan je en heb je lief
o het doet zo’n pijn
ik begraaf me in de bedding van
een stroom van tranen
binnen is het warm
maar de grond is hard
ik beef en klem m’n tanden op elkaar
ik bijt jou
de draad die ons verbindt
zal breken
het was onherroepelijk
ik heb je zo lief
Popularity: 6% [?]
Wij maakten nooit fotoos
omdat wij dachten
wat wij zien
zien wij samen
en er is altijd.
Waar zijn nu die fotoos
die wij zagen?
Wat zie jij?
Wat zie ik?
Die foto die wij
nooit maakten?
Popularity: 5% [?]
Recente reacties