Zoals twee boten uit elkander glijden
die kangen tijd tezaam gevaren zijn,
laat ons dan zo scheiden. Laten we de pijn
van wrange woorden, als het kan, vermijden.
Jij gaat, je wendt met ongeduld de steven
gespannen koers je naar een andre kust,
herademd, dat ik achter ben gebleven…
Ik vier het anker: ‘k meer de kiel ter rust.
‘t Was schoon zoals wij streefden, eensgezind,
de wind in ‘t zeil, den hemel in de ogen,
de zilte roep van woord en wederwoord…
Een onverhoedse rukwind stuurt je voort,
verder en verder … - ‘k Tuur je na, bewogen:
diierbare boot, vaar wel en … voor den wind!
Popularity: 14% [?]
ik zette dit gedicht op een fotokader met foto’s van onze kinderen en gaf het aan mijn man toen hij wegging van mij voor een nieuwe liefde. Ik hoop dat ik op een dag zal kunnen wat dit gedicht zegt.
dit is zo mooi verwoord, ik wordt er echt stil van …