Ons huis, mijn thuis, het voelt koud en leeg aan,
Jouw raam, je zetel, het lijkt allemaal zo kwetsbaar.
Jouw klok, liet stilletjes maar gewild haar hartslag dood gaan,
Jij ging … ik bleef, jij besliste maar ik was nog niet klaar.
Daar staat jouw zetel, het was zo aan jouw lichaam gehecht,
Ik vlij me op de grond, mijn arm rust op jouw leuning, een vertrouwde beweging.
Deze zetel is de mijne tot mijn dood, had je zo vaak gezecht,
Doch de dood was het niet dat jullie scheidde, hij stierf pas toen jij ging.
Ik sluit mijn ogen, ik richt me op en geef je denkbeeldig een zoen,
Mijn lippen wachtend op een antwoord blijven onaangeroerd.
Ik leg mijn hoofd op je warme schoot en huil zachtjes mijn verdriet,
Mijn wang raakt even het koude leder en nimmer voelde ik me zo beroerd.
Onze eeuwige liefde werd erg vermoeid na vele jaren en heeft ons verlaten,
Ze heeft gestreden voor ons, gevochten voor die beloofde eeuwige trouw.
De liefde moedigde ons aan het nogmaals te proberen, het nogmaals te bepraten,
Maar toen zei jij, “ik ga omdat ik van een ander hou”
Popularity: 8% [?]
0 Responses to “Afscheid (Christie Goodwin)”