Een poezie-blog over eeuwige thema’s als passie, liefde, geluk, verdriet, afscheid, verlies, hoop en kinderen, in willekeurige volgorde. Een bloemlezing gedichten van vlaamse en nederlandse dichters. Een hommage aan de vrouw.
Alles had ons moeten scheiden,
alles bracht ons tot elkaar;
van een grondeloos verblijden
werd de najaarshemel klaar.
Nooit in ‘t bitterste uur van lijden
vroeg het hunkrend hart: tot waar?
Alles had ons moeten scheiden,
alles bracht ons tot elkaar.
Liefde die geknecht moet strijden
wordt eens luide en openbaar;
eens dekt ons dezelfde baar
die voor eeuwig zal bevrijden.
Alles had ons moeten scheiden …
Popularity: 5% [?]
Het zijn slechte tijden voor de
poëzie. De mensen zijn gelukkig.
Zij leven niet voor woorden, en
geef ze daarin maar eens ongelijk.
Waarom zou iemand vandaag de dag
nog lezen? Statistisch is bewezen
dat waar armoe en verdrukking zijn
verdwenen, het met de kwaliteit
van de gedichten niet veel beter is
gesteld. Er valt niets te vertolken in
het voetlicht van tevreden volken.
Nu zult u zeggen: godzijdank
is er altijd nog de zekerheid
dat ook zonder oorlog iedereen
de pijp uitgaat. En dat men, zo
die wens bestaat, intussen zelfs
kan lijden aan wat klein gemier.
Zoals aan het onhandige kanaliseren
van de driften die wij liefde
noemen. Maar zonder dat schreef
niemand hier één vers de moeite
van het schrijven waard. Ook
ik, die dichter ben in deze poel
van gezelligheid en rust. Ben
ik wel een dichter? Is
wat ik schrijf oprecht
datgene wat ik schrijf? Of
spreekt het enkel het verlangen
van zijn maker uit, te zijn
wat ik niet ben: symbool
van grootse tijden, een
sterveling die blijft,
een engel met een pen
Popularity: 10% [?]
‘Jij wordt mijn dood’ had ze gefluisterd
ik zei: ‘zeg dat niet’
maar vond het het mooiste wat iemand mij ooit had gezegd
een tatoeage van kattenogen op haar schouder
Zumi Pop. Ze volgde lessen op de politieacademie
maar ik had nog nooit iemand ontmoet
die er zoveel drugs doorheen kon halen als zij
ze had de pillen uit mijn keel gezogen
de coke uit mijn neus gelikt
‘ben je van Mediterrane afkomst?’
‘wat zeg je dat chique. Ja,
ik ben van Mediterrane afkomst
een afstammeling van Julius Caesar
ik ben een krab uit de zee
speciaal voor jou aan land gekropen
van je trip-trip knipperdeknip
kom hier met die ET-oortjes van je
dan zet ik er mijn scharen in’
‘zet die buitenboord motor van je dan eens aan
Caesar! Varen, man, varen. Volle kracht
de Mediterranee af, aiwiwfowwow’
ergens was ze nog, leefde ze nog, liep ze nog
tripte ze nog. Ergens zoog ze iemand af
dat meisje, dat meisje. Ze klopte, klopte, klopte
op de binnenwand van mijn ziel
‘jij wordt mijn dood’
zing! dans Zumi Pop
alsof je morgen Zumi Pop
in de vroege ochtend
sterven moest
Popularity: 4% [?]
Dit uiterst onbijzondere,
om zeehondjes bekommerde meisje
- beertjesrugzak om de bedeesde schouders -
is tevens net als jij de spil
van een vervuld universum.
En ook die man met de afhangende armen
- handpalmen naar binnen gekeerd -
die zodra het zomer wordt
zijn wanstaltige tors trots
aan ‘t publiek laat zien -
Ook om hem draait een drukke wereld.
Al is het aangenamer te bedenken
dat ook de grote dichters, de leger-
aanvoerders en de gevierde baltrappers
‘s ochtends de thee soms te heet vinden
of struikelen over het springtouw
van een slordige dochter.
Ja, iedereen draagt op zijn tijd
de doornenkroon of neemt vanaf het balkon
de hulde in ontvangst
van het dankbare volk.
Popularity: 4% [?]
Recente reacties