De langste baan naar je hart,
vroeg ik zo op de vrouw af.
Maar omdat zij niet rechtstreeks teken gaf,
lachte ik snel dik verlegen nevels,
verdween zeer vluchtig vermist,
liep als badwater lauw weg,
voor haar klaprooskus gekapseist,
langzaam bezweken gezonken,
onzichtbaar verloren in golfvernis
haar lonken vervlogen koper
opgevangen in haar verboden ogen.
De zee woedt als losgeslagen loodglas.
[Speciaal voor Valentijn, een reeks gedichten van W.H.A. Moore]
Technorati tag: literatuur - poezie - gedicht
Popularity: 4% [?]
0 Responses to “Haar zee woedt (W.H.A. Moore)”