Waarom blijft het schoonste woord
verscholen achterop mijn tong?
Het onthoofde oor strijkt
neer, vindt je open vel,
verkent je tepelberg,
je frêle borstgewelf.
Hij, onkuis luisteraar,
schroomloos kluizenaar
die met een slakkengang
je hoofse sloom onteert.
Je aders regenen recht
dwars door zijn hoorriolen:
het suist bellen in je bloed.
Je hebt hem hartruis ingelegd,
hij wil je ontcijferen maar,
welke code verdraagt liefde?
[Speciaal voor Valentijn, en net geen maand erna, de laatste der gedichten van W.H.A. Moore]
Technorati tag: literatuur - poezie - gedicht
Popularity: 5% [?]
Recente reacties