Zullen op de brug blijven,
in elkaars armen,
kussen elkaar, wijd open ogen
zullen staren naar de maan.
Hebben zeker vader, moeder,
zijn ze vergeten.
Zijn zo jong en al belast
wanneer ze aan het draaien gaan.
Zullen aan de hemelen en de lantaarns
liefde en de uitbraak zweren.
Maar de lichten, straten blijven
stom, er zal enkel wind staan.
Zullen van de brug niet meer,
niet voor ouders, voor geen mens,
enkel bij zichzelf behoren,
nergens meer heengaan.
(Vertaling uit Duits: Bernard Dewulf)
Technorati tag: literatuur - poezie - gedicht
Popularity: 5% [?]
0 Responses to “Nergens meer heen (Uwe Kolbe)”