Dood (Marc Tritsmans)

Dood, laat me niet lachen.
Tot oppergod verheven,
werd je ego veel te groot.

Terwijl je hebberig naar alle
lijven graait en vergeet waar
het echt om draait. Met veel

misbaar verniel je slechts
omhulsel – dat ons toch alleen
gedonder geeft – zodat wat telt

weer alle vrijheid heeft. Vuurwerk
dat uiteenspat, als gloeiende
gensters in wachtende harten

ongrijpbaar onderduikt. Povere
mislukkeling: precies hetgeen je
hebben wilt ontsnapt je elke keer.

(via Poezierapport)

Technorati tag: - -

Popularity: 9% [?]

1 Response to “Dood (Marc Tritsmans)”


  1. 1 Anonymous

    goed gedicht vind ik

Leave a Reply