Al het haar denk ik terug op je hoofd,
al het grijs denk ik zwaar, bijna zwart
met een flinke slag. Je schouders zijn er nog wel,
Dragen water, doorzichtig vlinderslag op de honderd meter
Ik doe maar alsof je jong bent geweest,
ik heb je niet gemist. Ik riep een ander aan voor mijn god
Ik heb je gemist. Je had mij zoveel prachtige leugens
kunnen vertellen die ik zo graag zou hebben geloofd.
Je had mij je jonge jaren kunnen lenen voor een prikkie
of voor niets. Ik had kunnen zwalken door novemberweer
op een fiets met een windscherm, jij had kunnen
bellen en zeggen, wacht maar niet met het eten.
Ik raak nu je fontanel aan tussen mij en de rand van het bed
daar waar het bot nog kan schuiven, daar zit de liefde
bekneld maar maak je niet druk: ik doe maar alsof.
(nog een ingezonden gedicht voor de Valentijn oproep)
Technorati tag: literatuur - poezie - gedicht
Popularity: 18% [?]
0 Responses to “Ik doe maar alsof (Liesbeth V. Hafenrichter)”