In Ruiselede ligt de kermis plat, dus drijft de wind
de Sint naar Spanje en verstijfselt roze lucht tot mist
het deemstert boven de fabriek des doods waar ik nu schrijf
Zie rookpluimen ten hemel, moeder ligt er gloeiend bij
muzak die boven haar hoofd Winchester Cathedral fluit
gedachten als mortiergranaten, yeah where is my mind
Het borrelen, het bliepen, wachten op het piepen – denk
ik zag de katten vallen uit de bomen, stukjes mens
verzameld door een horde kinderen, schiet nu toch op
met je gedicht, geen hond die het leest, enkel jij en ik
Verstilde sneeuwbloemverzen aan de stengel van de roos
dus doe die onderzoekshandschoenen uit, de maskers af
en weg die monitor, de bloeddruk van mijn moeder blijft
op nul – ik mag niet klagen zei ze steeds, al kromde ze
van pijn – ze vliegt weg in een vissenschool die vuurwerk maakt
Ik wist het zegt haar witte kleindochter verwaaid want ’s nachts
zat er een zwarte spin groot als een huis onder mijn bed
leeg maar wie weet is er voor dode mensen een planeet
De foor is donker, botsauto’s die draaien rond de maan
bij de lift een man die vrouw en drie kinderen verloor
bij Ruiselede waar gehaaid de sterren flonkeren
13 december 2004, in memoriam Annie Hanssen
© Peter Holvoet-Hanssen, 2005
Popularity: 12% [?]
Eén van zijn/de allermooiste moedergedichten, opgedragen aan zijn
moeder Anny Hanssen zaliger. Jammer dat de belangrijke cursiveringen
(samples, citaten, spreektaal) niet zijn aangewend, die schuin gedrukte passages zijn heel belangrijk voor een jùiste ontvangst.
Komt uit het prachtige ‘Spinalonga’. Enter die troubadoursbundel!
Beminde onbekende
Ik heb je bemind
Je huid je handen je haar
Je buik je lenden
Maar van alles wat ik heb geroerd
bespeeld en gestreeld
raken me vooral je ogen
en daarvan de leden
en daarvan de huidplooi
strak gespannen als een tweede ooglid
dat nooit geopend wordt
Toch is het daarin dat ik je herken
in dat ene onvolmaakte
Régine
Ongekend bemind
Ik heb je bemind
Je huid je handen je haar
Je buik je lenden
Maar van alles wat ik heb geroerd
bespeeld en gestreeld
raken me vooral je ogen
en daarvan de leden
en daarvan de huidplooi
gespannen als een tweede ooglid
dat opengaat als je de ogen sluit
en je mij ongekend bemint
Régine
Afscheid
Maak niets stuk
Met afscheidsredes
Laat alles zijn wat het is
De laatste kus
Je mond zocht de mijne
Meer gedreven
Régine