Je draagt in stilte
de onnoemelijke last
van het jonge wezen
het liefste wat jou is

Het woord “gekwetst”
alleen al brengt je uit balans
de last begint te schuiven
als je het hoort of leest

Waarom liefste
zet je die last niet even neer
om ze met mij te delen ?
Misschien verdraag je dan
wat je in mijn ogen mist ?

Régine