Je kruipt voor de tv
tegen me aan
alsof je bent thuisgekomen
na jaren te hebben gezocht
terwijl groente door je handen gaat
vul je de keuken met jouw liedjes
en voert me jouw geschiedenis
kon ik je maar zachtjes
-zonder het licht te breken-
zeggen dat wat je voelt
er niet altijd echt is
via verlorenwoorden
Popularity: 5% [?]
Mildheid, zachtheid, respect, troost, liefde, warmte, pijn … Het zit allemaal in dit korte gedicht. Wat kan poezie toch schoon zijn!
Euh… ik wil geen illusies doorbreken, maar dit vind ik eerder een pijnlijk gedicht. Kwestie van interpretatie lijkt me. Ik zie het als volgt:
Zij lijkt veel liefde te voelen voor Hem (ze kruipt tegen hem aan, kookt voor hem, zingt vrolijk in de keuken). Hij daarentegen wil haar geluk (haar licht) niet breken door te zeggen dat wat zij voelt (wederkerige liefde?) er niet altijd echt is.
Of zie ik dit mis?
Zo had ik het ook gezien ;o)
Klopt. Maar mildheid en warmte zijn er inderdaad ook nog. Dat maakt het pijnlijk in dit gedicht.
Bedankt voor jullie mooie woorden!