Mijn leven was het kleine plein geworden
In die herfst, toen de dood jou met zorg voorbereidde
Ik klampte mij vast aan het plein, omdat jij hield
Van de kleine nostalgische menselijkheid van de winkeltjes
Waar de winkeliers linnen banen en doeken op- en uitrolden
Ik probeerde jou te zijn, omdat jij zou gaan sterven
En zo werd het leven daar niet meer van mijzelf
Ik probeerde te glimlachen zoals jij had geglimlacht
Tegen de krantenman en de tabaksverkoper
En tegen de vrouw zonder benen die viooltjes verkocht
Ik vroeg de vrouw zonder benen om voor jou te bidden
Op alle altaren in de kerken op de hoek van dat plein brandde ik kaarsen
En als ik dan mijn ogen opendeed las ik, gegrift op je gezicht, de roep der eeuwigheid
Ik smeekte de straten, de plekken, de mensen
Die getuige waren geweest van jouw gezicht
Om je naam te roepen en zo het web te breken
Waarmee de dood je aan het omwikkelen was.
(Vertaald uit het Portugees door Jef van Egmond)
via DeContrabas
Popularity: 8% [?]
Wel mooi wat jullie publiceren, maar vreemd dat er geen reacties zijn op dat mooie gedicht van Sophia de Mello Breyner Andresen, een van de belangrijkste dichteressen van Portugal, waarvan trouwens ook enkele gedichten opgenomen werden in de door POINT Editions gepubliceerde anthologie moderne Portugese poëzie, vertaald door August Willemsem. POINT publiceerde trouwens vorig jaar een anthologie van Eugenio de Andrade, misschien de grootste Portugese dichter na Fernando Pessoa.
Toch prachtig hoe sommige mensen hun gevoelens kunnen verwoorden.Ikzelf verloor enkele jaren geleden mijn zus na een lange zieketeperiode en ik voelde me toen net zo als in het gedicht beschreven is. Deze woorden raken je tot in het diepste van de ziel.
Gewoonweg prachtig..
Erg jammer dat uitgeverij POINT editions niet meer bestaat, of dat die boeken niet meer te verkrijgen zijn!!
Van wie is de opmerking boven? Ik zou graad iemand van POINTS willen spreken…