Een poezie-blog over eeuwige thema’s als passie, liefde, geluk, verdriet, afscheid, verlies, hoop en kinderen, in willekeurige volgorde. Een bloemlezing gedichten van vlaamse en nederlandse dichters. Een hommage aan de vrouw.
Want slapend is ze meest nabij.
Louter streling, in mijn neus,
louter voedsel, voor mijn ogen.
En donker, duister lichaam,
in die stralende handen van mij.
Louter slapend is ze kwetsbaar.
En onaanraakbaar - dierbare schroom.
Verheven boven verlangens, ontdaan van gebreken.
Ademende schoonheid, in mijn vingertoppen.
Louter slapend is ze ondraaglijk lief.
via Biezon
Popularity: 27% [?]
Er moet een wereld van verloren dingen zijn
waarin een handschoen, inderhaast vergeten,
het aanlegt met een oude krant,
een sjaal, een zakdoek of een kam.
De handschoen mist de hand niet meer,
de zakdoek hoeft geen jammernis,
en zelfs de sjaal taalt niet naar warmte
van kindermeiden en van moeders.
A1 wat verloren is, is samenhorig.
Maar tederheid die overbodig werd,
het kippenvel dat blijven wou,
de eerste natte droom, het domste lief,
het speelgoed van een kind dat stierf.
En doen alsof men alles kan vergeten,
ofschoon men, plompverloren als een mens,
alleen in het heelal moet zijn.
Popularity: 5% [?]
Wij maakten nooit fotoos
omdat wij dachten
wat wij zien
zien wij samen
en er is altijd.
Waar zijn nu die fotoos
die wij zagen?
Wat zie jij?
Wat zie ik?
Die foto die wij
nooit maakten?
Popularity: 5% [?]
Recente reacties